Özlem Tekin, piyasa kurallarına baştan beri karşı durmaya çalışan bir isim. 1995 yılında çıkardığı ilk albümü “Kime Ne”den beri her albümünde kimseyi dinlemeden kendi bildiğini yapıyor, dinleyicisini kaybetmekten hiç korkmuyor. Zaten bir bakıma korkmasına da gerek yok, zira bu yetenekli kızın her albümünde rotasını değiştirmesine alıştık. Geçtiğimiz 10 yıl içinde “elektro-pop” yaptı, “doğu-batı sentezi”ne kalkıştı, “R&B” ve “Hip-hop”a pas verdi kimi zaman. "109876543210" de Tekin'in yeni albümü ve bu albümün değerlendirmesini Kahraman Çayırlı yazdı.
Müzik sektörümüzdeki sorunların en önemlilerinden biri, prodüktörlerin cesaretsiz oluşu: Sadece daha önce tutmuş işleri desteklerken, yeniliklere çoğunlukla kapalı oluyorlar. Bu yüzden 90ların başından bu yana aynı kötü altyapıları, aynı tutan melodileri, aynı boş sözleri defalarca dinlemek zorunda kaldık.
Özlem Tekin, piyasa kurallarına baştan beri karşı durmaya çalışan bir isim. 1995 yılında çıkardığı ilk albümü “Kime Ne”den beri her albümünde kimseyi dinlemeden kendi bildiğini yapıyor, dinleyicisini kaybetmekten hiç korkmuyor. Zaten bir bakıma korkmasına da gerek yok, zira bu yetenekli kızın her albümünde rotasını değiştirmesine alıştık. Geçtiğimiz 10 yıl içinde “elektro-pop” yaptı, “doğu-batı sentezi”ne kalkıştı, “R&B” ve “Hip-hop”a pas verdi kimi zaman. İkinci albümü “Öz”, satış grafiği en düşük seviyede kalan ama en nitelikli Özlem Tekin albümü. Müzik marketlerde yerini alan son albümündeki şarkı sözlerinde Tekin’in “Öz”deki ruh hali hemen kendini hissettiriyor: “Şansını zorla, kendine uyma, kuralını koy, kimseyi takma!” Hangi ırmağa akacağını bilmeyen gençlere yol gösterme isteğinde belli ki genç şarkıcı.
Üçüncü albümü “Laubali”, Tekin’in pop müziğe en çok yaklaştığı albümü oldu. Şarkılarına sinen arabesk hava, kullandığı enstrümanlar sanatçının yine değiştiğini gösteriyordu. Genç şarkıcının albüm aralarında müzik dışındaki yaşamı, olduğu gibi şarkılarına yansıyordu. Kadının bireyselliği, kadın-erkek ilişkileri, herhangi bir erkeğe yaslanmadan ayakta duran kadınları anlattığı “Tek Başıma”, şarkıcının çekirdek kitlesini sevindirdi; ne mutlu ki, Tekin poptan uzaklaşıyordu. Dördüncü albümünden sonra bu kadının kafayı oyunculuğa taktığını anladık. Televizyon dizileri, sinema filmi derken Mucizeler Komedisi müzikalinde, oyunculuk konusunda, Çaycı Sütiye rolünü dönüşümlü oynadıkları Meltem Cumbul’dan daha fazla övgü toplayınca gördük ki, bu kız bu işi de kıvırdı!
Dizi ve müzikal çalışmaları, son albümün gecikme sebebi. Üstelik, grubu “Ozz” ile daha sert mizaçlı olduğunu söylediği albümse sonbahara kaldı. 1971 yılında ABD’nin Kaliforniya eyaletinde doğan Tekin, Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuarı’nda eğitim görür. İlk olarak Grup Lokomotif’ten solistlik yapması için teklif alır, ardından Şebnem Ferah ve Ebru Bank Eroğlu tarafından Bursa’da temelleri atılan “Volvox” grubunda hem solist olarak, hem de klavyede bir süre görev alır. Pek çok insan, “Volvox” grubundan öncelikle Şebnem Ferah’ın albüm yapmasını beklerken, “Aşk Herşeyi Affeder mi?” şarkısının demosunu Hakan Peker’e dinletince rock müzik kulvarının bayrağı elinde tutan ilk kadın temsilcisi Özlem Tekin olur.
AŞK YANGIN, AŞIKLAR YANMADAN OLMAZ!
Bu kez geriye doğru sayan Tekin’in yeni şarkıları yalnızca ilk albümüne yakın duruyor ama bu benzerlik fazla değil, şarkıcının üslubu gene değişmiş. Albümün açılış şarkısı “Değmez”in matematiği, sanatçının üçüncü albümü “Laubali”de yer alan “Biberi Bol”u andırıyor. “Gezegen X”, 90ların uzayla ilgili bilgisayar oyunlarının müziklerini hatırlatan altyapısıyla emirler yağdırıyor. “Kalk, yatağını boz, arkana bakma!” derken, elektronik altyapı başarıyla harmanlanmış.
Üçüncü şarkı “Cinayet”i herhangi bir kategoriye koymak zor, aynı anda birçok türe göz kırpan bu çalışma, çok farklı bir işle karşı karşıya olduğumuzu müjdeliyor. “Belki”, albümün ağır aksak şarkılarından, ardından gelen “Dene” ise bu geri sayımın en keyifli parçası. İkinci albümü “Öz”de bulunan “Yol” şarkısındakine benzer bir psikolojinin ciddi biçimde duyumsanabildiği bu otobiyografik şarkı, aşka harika, alkole kötü ve acayip, sabra iyi ve yalana kötü, berbat gibi sıfatlar yüklüyor.
“Kaf Dağı”, hayatı uzaklarda ararken, “ekmek aslan ağzında” gibi klişelerden kurtulamamış ama yer yer sözleriyle çarpan bir şarkı. Albümün en nitelikli çalışmalarından biri olan “Aşk Yangın”, Tekin’in vokalist olarak İrlanda gırtlağından ve Björk’ten etkilendiğinin ispatı. Düzenlemesi oldukça başarılı kurulmuş bu şarkı, Tekin’in doğru yolda olduğunu gösteriyor. “A)Şık”, aşkı olası seçenekler üzerinden anlatırken, günümüzün naylon ilişkilerine de gönderme yapmayı ihmal etmiyor. “Aşinayım Firara”, Tekin’in sesini iyi yönetebilmesi dışında başka artısı olmayan bir parça.
Albümdeki diğer dokuz şarkıyla uzaktan yakından alakası olmayan “Adımı Söyle”, altyapısıyla “Prodigy”i hatırlatıyor. Sanatçının bu şarkıdaki ses rengi ve şarkıyı seslendirişi Aylin Aslım’a benziyor.
Neticede Tekin, bu topraklarda salyangoz satmaya çalışıyor. Rock-elektronik müzik karışımının ustaca kotarıldığı bu son çalışması, hep faklı sularda gezinmek istediğinin göstergesi. İlk albümünde zorla evlendirilme konusu dahil geniş bir yelpazede sözler yazabildiğini kanıtlamış bir şarkıcıdan, aradan 10 yıl geçtiğinde, insan daha derinlikli şarkı sözleri bekliyor. Sürekli elektronik müzikle diyalog halindeki şarkılar, Özlem Tekin’in konserlerindeki dinamizmi, şarkıcının albümüne yansıtabilmesine yardım etmiş. Önceki albümünde olduğu gibi, bu kez de şarkılarında genel anlamda bir bütünlük söz konusu. Ancak Tekin’in kaleminin daha derinlere inmesi gerektiğinin altını bir kez daha çizelim. Gökkuşağı gibi çok farklı renklerde gezinen bu on şarkı albümü keyifli kılıyor, Tekin’e şu ana dek kulak tıkadıysanız, tanışma zamanınız geldi de geçiyor, sakın geç kalmayın!...
