Türkiye'de rock dendi mi, ilk akla gelen isimlerden biri Özlem Tekin olur.Bunun sebebi, müziğinin yanısıra sahne performansı ve duruşudur.Samimi, mütevazi ve sempatik...Son birkaç yıldırsa aynı performansıyla tiyatroda ve sinemada boy gösteriyor.En az konserlerinde olduğu kadar başarılı oyunculukta da...'Mucizeler Komedisi' hem şarkı söyleyip hem dans etti ve çok beğenildi.ilk tiyatro oyunu 'Kim O?'daki performansıda büyük beğeni topladı."Tiyatro, sanat dallarının en zoru bence, oyunculuğun er meydanı" diyen Özlem Tekin şu ana kadar er meydanında kısa sürede dikkat çekmeyi başardı.Kararlı, her ne kadar "Çok zor iş" dese de tiyatroda onu yıllar boyu göreceğiz, bu kesin.Peki ya müzik?Artık onun için ilk sırada oyunculuk var, ama müziğide boşlamıyor.Konserlerine devam ediyor,Albüme gelince...Şu dönemde albüm çıkarmanın pek akıllı işi olmadığı görüşünde.Özellikle genç müzisyenlere, bir uyarıda bulunuyor: "Şu ara çıkarmasalar en iyisi, çünkü sistemde açık var, internet müzik piyasasını altüst etmiş durumda.Yeni birtakım şekiller bulunacak.Tahminen o vakte kadar albüm satmak yalan oldu ya da dümdüz internetten gidip hiç plak şirketlerine bulaşmamak lazım."
-“Özlem bu performansı Brodway’de, West End’de sahneye koysaydı, tüm New York, tüm Londra gazateleri, haftalardan beri onunla dolu olurdu” demiş ‘Mucizeler Komedisi”ndeki performansın için Hıncal Uluç… Sen ne dersin?
-Vallahi ne güzel eyler söylemiş, çok teşekkür ederim kendisine.Yeni oyunu da davet ettim, umarım gelir.Mütevazılık yapacağım mecburen, bilemiyorum yurtdışında olay yaratırmıydık, ama ben inanılmaz büyük bir zevk ve insan üstü bir çabayla çalıştım ‘Mucizeler Komedisi’ için.İlk tiyaro sahnesi deneyimim olmasına rağmen büyük beğeni topladı.Ben de kendime müzikten sonra ikinci bir aşk bulmuş oldum.Bu aşk, hala devam ediyor ve yeni oyunumuz ‘Kim O?’ için daha da çok çalışıyorum.Yapılan bütün güzel eleştrilere layık olmaya çalışıyorum.
-‘Mucizeler Komedisi’nde oynadın.Oldukça kalabalık bir kadro vardı.Şimdi Metin Serezli ile “’Kim O’ adlı tiyatro oyunu var.Bu kez iki kişilik bir oyun.Zorlanıyor musun?
-Gerçekten inanılmaz zor.Zaten tiyatro sanat dallarının en zoru bence, oyunculuğun er meydanı.’Mucizeler Komedisi’nde de çok zorlanmıştım aslında, çünkü orada da dans edip şarkı söylüyordum.Kadro kalabalık bile olsa başrol yüksek performans istiyordu.Ama bu oyun bambaşka, ping pong maçı gibi.Hiç susmadan laf yetiştiriyoruz birbirimize, sahnede doğum yapıyorum, ikinci perdede ağlıyorum…her oyundan sonra “Nerden kabul ettim şu işi?... çok zormuş” diyorum anlayacağınız.
-“Seyirciyi uyutmamanız gerekir ki, ben onu çok güzel beceririm, şarkıcılıktan tecrübemden dolayı.Kimsenin bilmediği şarkıyı sonuna kadar seyrettiririm.Onun üzerine iktisadım var.Onu burada kullanıyorum” diyorsun bir röportajında…Nasıl bir uyutmama becerisidir bu?
-Bu biraz Allah vergisi bir şey galiba…Pek kelimelerle anlatabileceğimi sanmıyorum açıkçası.Seyirciden gelen titretişimi hissetmek gerekir, bir saniye sana bakmasalar çok mühim bir şey kaçıracaklarmış hissi uyandırmak lazım.Müzik yaparken çok işime yarayan şeylerdi bunlar, aynen tiyatroya da uyguluyorum.Ama dediğim gibi kelimelerle anlatamayacağım maalesef.
-Bir tiyatro eğitimin yok ama hemen herkes çok başarılı olduğun konusunda hemfikir… Nasıl oluyor?. Hiç takılmıyor musun?Emektar oyuncular seni kıskanmıyorlar mı?
-Evet, hakikaten oyunculuğum çok doğal ve başarılı bulunuyor, belki de eğitim almadığımdandır.Çok seviniyorum tabii buna ama nasıl olduğunu ben de bilmiyorum.Çok çalışıyorum diyeceğim, ama sahne sanatları sırf çalışmakla olacak bir şey değil.Galiba oyunculuğa müzikten daha fazla kabiliyetim varmış,ne mutlu bana. Yok, öyle kimsenin kıskandığını sanmıyorum,aksine herkes yardımcı oluyor. Tiyatro camiası gayet sıcak ve sevecen karşıladı beni.
-Cem Yılmaz’ın ‘Hokkabaz’ filminde, televizyondaysa yayından kaldırılan ‘Fesuphanallah’ ve ‘Maçolar’ dizisinde rol aldın... Yani oyunculuğun üç alanında sinema, TV dizisi tiyatroda rol aldın.Sence sana en çok uyanı hangisi?
-Şimdi, hepsinin yeri ayrı bir defa… Tiyatroda seyirciyle berabersin, onlarda oyunun içinde, anında tepki alıyorsun, gülüyor, ağlıyor, alkışlıyorlar… Müthiş bir duygu ama çok zor ve oldukça stresli.Dizinin çekim aşaması tam bir felaket: şartlar felaket, soğuk, sıcak, uykusuzluk! Özel hayatın kalmıyor falan filan…Ama o yayına yetişme heyecanı, bütün ekibin bir aileye dönüşmesi ve tabii kendini TV’de seyretmek başka bir zevk… Sinema bunların yanında çok lüks bir saha; şartlar nefis, her şey programlı, telaşsız çok önceden hazırlık yapabiliyorsun, ama bunda da prodüksiyon öyle büyük, beklenti o kadar fazla oluyor ki, insan kendini küçücük ve yetersiz hissediyor.Şimdi siz söyleyin hangisi daha iyi…
-Her iki TV dizisi de yayında pek uzun süre kalamadı…Yayından kaldırılan bir dizide oyuncu olmak nasıl bir duygu?
-Benim için fark etmez, bir dizi biter, diğeri başlar.Oyuncuların suçu değil bu, üstüne alınmamak lazım.Türlü türlü hesaplar dönüyor TV piyasasında.Ben, her zaman tekliflere açığım.Dram olsun, komedi olsun…
-Türkiye’de de bir gün ‘Tommy’ ya da ‘hair’ gibi bir rock opera sahnelenir mi? Tabii ki Türkiye’ye özgü ve bu topraklara özgü bir şeyler içeren türden… Belki de sen yönetirsin, olmaz mı?
-O kalitede bir şeyler yapılabileceğini sanmıyorum.O kadar kabiliyetli insan yok maalesef, daha doğrusu 10 parmağında 10 marifet olan insan yok.Sesi güzelse dans edemez, mesela başta ben…Dans ediyorsa, oyunculuk yapamaz falan, zor yani… Ayrıca yönetmenlik yapmayı düşünmüyorum.
-Uzun süredir yeni bir albüm çıkarmadın... Sahnenin büyüsü,stüdyonun ortamını unutturdu mu?
-Yok yok, unuttuğumdan değil, vakitsizlikten bir türlü yapamadım albümü, Şimdi ufaktan başladım çalışmalara, yaza yetiştirmeyi umuyorum.
-Türkiye’de rock, bir yaşam tarzı olarak geriliyor gibi.Rock barlar azaldı, olanlar eskilerinin yanında biraz zayıf…Biraz köylü birazda yapıntı bir rock gençliği vardı, ondan mı geldi geçti…
-Bilmem ki… Ben zaten hiç anlayamadım bizim insanımızın beğenisini… Neyi, niye beğeniyorlar? Sonra ne oluyor da o beğendikleri şeye burun kıvırıyorlar?.. O yüzden müzisyensen, hep kendi sevdiğin, beğendiğin şeyi yapacaksın.Birileri de dinlerse seni ne ala… Ben öyle yapıyorum vallahi, hiç sosyolojik durumlara kafa patlatmıyorum.
-Ama bazen öyle demolar geçiyor ki elime, insan şaşırıyor. Mesela Ayşe Saran’ın elektro-rock diyebileceğim bir çalışması… Yeni çalışmaları izleyebiliyor musun? Bu çocukların albüm çıkarması çok zor görünüyor, nasıl bir destek verilebilir?
-Şu ara çıkarmasalar en iyisi, çünkü sistemde açık var, internet müxik piyasasını altüst etmiş durumda.Yeni birtakım şekiller bulunacak. Tahminen o vakte kadar albüm satmak yalan oldu ya da dümdüz internetten gidip, hiç plak şirketlerine bulaşmamak lazım.Onun da daha zamanı gelmedi.
-Bir konser turnen varmış… Nasıl bir repertuar olacak?
-Önümüzdeki aylara öyle bir tiyatro turnesi koymuşlar ki sormayın… Türkiye kazan biz kepçe. Dolayısıyla her zamanki gibi plan değişikliği oldu, konserler bahara kaldı.
-Şu ‘Asi Rock’çı’ tanımlaması sende nasıl bir duygu uyandırıyor… Dıştan bakan biri için zaten rock’çılar asi gibi gelir… Ama rock çoktan sisteme entegre olmuş, fazlasıyla ehlileşmişken, ‘asi’sen asi, rock’çıysan rock’çı değil misin ki!
-Ne bileyim yahu, biri öyle uygun görmüş… Yıllardır oradan yürüdüm. Beni rahatsız etmiyor, öyle kelime anlamını irdelemeye gerek yok. Ben sana söyleyeyim ne anlama geliyor esas, “Bizden biri değil” demek o, “Acayip” demek, “Bize benzemez, bir tuhaf bu kadın” demek…
