Kurt Cobain
(doğumu 20 Şubat 1967 - ölümü 5 Nisan 1994)
baharın en güzel ayı; nisan, küçük bir kasaba; seattle.. koşuşan insanlar, yankılanan gökyüzü, daralan hava, sessizliği delen çığlıklar, genç bir beden, atmayan kalp, durmuş nefes, genç bir adam, güzel bir yüz, ve baharın en güzel zamanı; nisan...
aklımızda hep o en çekici tavırları, dağınık sarı saçları, buz mavisi gözleri kalacak elbet! eşsiz bir portreydi kurt cobain'inki çünkü.
ve "ölüm" denen soğuk kelime, tek bir hamlede darmadağın etmeye yetiyor her şeyi. kafada infilak eden bir av tüfeği ne kadar masumiyet, güzellik bırakırsa bir ölümlünün fiziksel görünümünde, kurt cobain'de de öylesi bir tahribat olmuştur muhtemelen. görmedik, bilmiyoruz. iyi ki de görmedik ve de hala bilmiyoruz. ölümün, gerçekçi olmak gerekirse, romantik hiçbir yanı yok maalesef. aşkı için kendini denize atan bir kızın güzel bedeni şişip morlaşacak ve iğreti bir görüntü alacaktır en nihayetinde. ya da kendini asmış birinin boyundan yukarısı önce morarıp sonra kararacak, gözleri pörtleyecek, ve korkunç bir ifadeye bürünecektir suratı.. tatlı bir haykırışla başlayan hayat, hiç bir zaman romantik son'la bitmeyecektir ne yazık ki..
kurt cobain'in trajik ölümü, aklıma shakespeare'in romeo'sunu getiremiyor özetle.. kafamda her canlandırdığımda onu o halde; kafası, beyni dağılmış, o güzel gözleri yok olmuş, sarı saçları kanla beraber her yere saçılmış biçimde; hayatı sorgulamaya, insanlığımdan hafif hafif tiksinmeye, hatta uzaklaşmaya başlıyorum. ve ne olursa olsun diyorum kendi kendime, onu pes etmeye, "çaresizce" hayatı sonlamaya götürecek, her ne kadar buna değmese de, muhakkak önemli bir şey olmalıdır diye..
anca öyle rahatlıyor ruhum...
(alıntıdır)
